Shloka 14
धन-यज्ञ-दानविवेकः
Wealth, Sacrifice, and Disciplined Giving
हरिश्नन्द्र: पार्थिवेन्द्र: श्रुतस्ते यज्ञैरिष्टवा पुण्यभाग् वीतशोक: । ऋद्धया शक्रं योडजयन्मानुष: सं- स्तस्माद् यज्ञे सर्वमेवोपयोज्यम्,“राजाधिराज हरिश्वन्द्रका नाम तुमने सुना होगा, जिन्होंने मनुष्य होकर भी अपनी धन- सम्पत्तिके द्वारा इन्द्रको भी परास्त कर दिया था, वे भी अनेक प्रकारके यज्ञोंका अनुष्ठान करके पुण्यके भागी एवं शोकशून्य हो गये थे; अतः यज्ञमें ही सारा धन लगा देना चाहिये”
Hariścandraḥ pārthivendraḥ śrutas te yajñair iṣṭvā puṇyabhāg vītaśokaḥ | ṛddhyā śakraṃ yo ’jayān mānuṣaḥ sa tasmād yajñe sarvam evopayojyam ||
لقد سمعتَ بملك الأرض هريشْچندرا. مع أنه بشر، فقد فاقَ حتى شَكْرَ (إندرا) بقوة رخائه؛ وبإقامته ضروبًا من القرابين صارَ ذا نصيبٍ عظيمٍ من الفضل وتحرّر من الحزن. لذلك ينبغي أن تُكرَّس الثروةُ كلُّها لليَجْنَة، فتُسخَّر المواردُ جميعًا لخدمة التقدمة العادلة والواجب الموافق للدارما.
देवस्थान उवाच
Educational Q&A
Wealth and prosperity find their highest ethical use when dedicated to dharmic purposes—here exemplified as yajña—because such giving and right action yield puṇya and inner freedom from sorrow.
Devastāna cites the exemplary king Hariścandra: though merely human, he is said to have outshone Indra through his prosperity and, by performing many sacrifices, attained merit and sorrowlessness; this is used to argue that one should commit one’s resources fully to sacrificial/dharmic acts.