Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं विधिपरिणामविभक्तदेशकालम् | हृदयसुखमसेवितं कदर्य- ब्रीतमिदमाजगरं शुचिश्नचरामि,“यह अजगर-सम्बन्धी व्रत मेरे हृदयको सुख देनेवाला है। इसमें भक्ष्य, भोज्य, पेय और फल आदिके मिलनेकी कोई नियत व्यवस्था नहीं रहती--अनियतरूपसे जो कुछ मिल जाय, उसीसे निर्वाह करना होता है। इस व्रतमें प्रारब्धके परिणामके अनुसार देश और कालका विभाग नियत है। विषयलोलुप नीच पुरुष इसका सेवन नहीं करते, मैं पवित्रभावसे इसी व्रतका आचरण करता हूँ
bhīṣma uvāca | aniyata-phalabhakṣya-bhojya-peyaṁ vidhi-pariṇāma-vibhakta-deśa-kālam | hṛdaya-sukham asevitaṁ kadarya-vrītam idaṁ ājagaraṁ śuciśn carāmi |
قال بيشما: «هذا النذر ‘على نهج الأجَغَرا’ مُرضٍ لقلبي. فيه لا ترتيبَ ثابتًا لثمارٍ أو طعامٍ أو شراب؛ فما يأتي بلا طلبٍ فهو وحده القوت. وبحسب نضج القضاء والقدر يُقسَّم المكان والزمان. لا ينهض به السُّفَلاءُ الجشعون لمتاع الحواس؛ وأنا أمارسه في طهارة.»
भीष्म उवाच
Cultivate contentment and non-greed by accepting whatever comes without scheming for specific pleasures; live with purity and restraint, recognizing that circumstances of place and time unfold according to the maturation of destiny (karma).
Bhishma explains and praises the ājagara-vrata—an ascetic discipline likened to a python that remains still and lives on what arrives—stating that it is not followed by sense-driven people, while he himself observes it with inner purity.