Shloka 32
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनि: । वाड्मन:कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने,मैं निवृत्तिपरयण होकर शान्तिमय यज्ञमें तत्पर रहूँगा, मन और इन्द्रियोंको वशमें रखकर ब्रह्मयज्ञ (वेद-शास्त्रोंके स्वाध्याय)-में लग जाऊँगा और मुनिवृत्तिसे रहूँगा। उत्तरायणके मार्गसे जानेके लिये मैं जप और स्वाध्यायरूप वाग्यज्ञ, ध्यानरूप मनोयज्ञ और अन्निहोत्र एवं गुरुशुश्रूषादिरूप कर्मयज्ञका अनुष्ठान करूँगा
śāntiyajñarato dānto brahmayajñe sthito muniḥ | vāṅmanaḥkarmayajñaś ca bhaviṣyāmy udagāyane ||
قال بهيشما: «مُواظِبًا على يَجْنَةِ السِّلم وضبط النفس، سأثبت في برهما-يَجْنَة—أي دراسة الفيدا والـشاسترا وتلاوتها—وأحيا بانضباط الحكيم. وحين يحين الأُتَّرَايَنَة (المسار الشمالي)، سأقيم اليَجْنَة الثلاثية بالقول والقلب والعمل: الجَپَة ودراسة النصوص قربانَ القول، والتأمل قربانَ القلب، وأعمالًا كالأَغْنِيهُوتْرَة وخدمة المعلّم قربانَ العمل، لكي أرحل عبر الطريق الشمالي المبارك.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dharma can be lived as a continuous ‘yajña’ (sacrificial offering) through disciplined speech, mind, and action—by japa and scriptural study, meditation, and righteous duties—grounded in peace (śānti) and self-control (dama).
Bhishma, lying on his bed of arrows and instructing Yudhiṣṭhira in Śānti Parva, describes his own intended spiritual regimen: he will remain devoted to peace and Brahma-yajña and, at the auspicious time of uttarāyaṇa, depart by the northern course through sustained inner and outer disciplines.