प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
रात्र्यां रात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा । गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा
rātryāṃ rātryāṃ vyatītāyām āyur alpataraṃ yadā | gāḍhodake matsya iva sukhaṃ vindeta kas tadā ||
قال بهيشما: «كلما انقضت ليلة قَصُر العمر أكثر. فإذا كان الأجل يتناقص على هذا النحو، فمن ذا يجد سعادةً حقًّا—كسمكةٍ تتخبط في ماءٍ عميق؟»
भीष्म उवाच
Time relentlessly reduces one’s remaining life; therefore complacent pleasure is irrational. The verse urges wakefulness, restraint, and purposeful living grounded in dharma rather than chasing fleeting comforts.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on right conduct and the realities of human life. Here he emphasizes the nightly erosion of lifespan to press the listener toward ethical seriousness and inner discipline.