Shloka 8
Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्म॒वर्चसवर्जित: । तद्व्र॒तस्तत्र मे शंका हन्यात् तं॑ स द्विजाधम:,“वह अधम ब्राह्मण गौतम स्वाध्यायरहित और ब्रह्मतेजसे शून्य था तथा हिंसक जान पड़ता था। उसीपर मेरा संदेह है। कहीं वह मेरे मित्रको मार न डाले
svādhyāyena viyukto hi brahmavarcasa-varjitaḥ | tadvratas tatra me śaṅkā hanyāt taṃ sa dvijādhamaḥ ||
قال بهيشما: «فإنه كان محرومًا من السْفادهيايا (المطالعة والتلاوة الذاتية للنصوص المقدسة) وخاليًا من بهاء البراهمة. وكانت سيرته توحي بميلٍ إلى ذلك المسلك؛ لذلك أشكّ فيه—خشية أن يقدم ذلك البراهمي الوضيع على قتل صديقي.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical reliability to disciplined learning: one who abandons svādhyāya and lacks brahmavarcasa (the moral-spiritual authority born of Vedic discipline) is portrayed as prone to harmful conduct, and thus becomes an object of justified caution.
Bhishma expresses apprehension about an unworthy Brahmin whose lack of Vedic study and spiritual radiance makes him seem violent; Bhishma fears that this person may harm (even kill) Bhishma’s friend.