Shloka 22
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्त वो द्विजसत्तमा: । तान्येवादाय गच्छथ्वं स्ववेश्मानीति भारत,भारत! भोजनके पश्चात् ब्राह्मणोंके समक्ष बहुत-से सोने, चाँदी, मणि, मोती, बहुमूल्य हीरे, वैदूर्यमणि, रंकुमृगके चर्म तथा रत्नोंके कई ढेर लगाकर महाबली विरूपाक्षने उन श्रेष्ठ ब्राह्मणोंसे कहा--'द्विजवरो! आपलोग अपनी इच्छा और उत्साहके अनुसार इन रत्नोंको उठा ले जायेँ और जिनमें आपलोगोंने भोजन किया है, उन पात्रोंको भी अपने घर लेते जाये
yeṣu yeṣu ca bhāṇḍeṣu bhukta vo dvijasattamāḥ | tānyevādāya gacchathvaṃ svaveśmānīti bhārata ||
قال بيشما: «يا خيرَ البراهمة! أيًّا كانت الأواني التي أكلتم فيها، فخذوا تلك الأواني بعينها معكم، وانصرفوا إلى بيوتكم، يا بهاراتا.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through hospitality and generosity: honouring worthy guests (especially Brahmins) is not merely verbal respect but tangible giving—so complete that even the serving vessels may be offered—signifying humility, gratitude, and the prioritizing of righteous giving over possessiveness.
Bhishma recounts a scene in which Brahmins have been fed, and the host instructs them to take away the very utensils in which they ate, along with other gifts. The act dramatizes exemplary guest-honour and lavish dāna as part of righteous conduct.