Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
वैशग्पायन उवाच विरेमतुस्तु तद् वाक्यमुक्त्वा तावश्चिनो:सुतौ । भीमसेनस्तदा वाक्यमिदं वक्तुं प्रचक्रमे
vaiśampāyana uvāca | virematuḥ tu tad vākyam uktvā tau aśvinoḥ sutau | bhīmasenaḥ tadā vākyam idaṁ vaktuṁ pracakrame |
قال فايشامبايانا: «فلما قالا تلك الكلمات، سكت ابنا الأشفين—ناكولا وسهاديفا. عندئذٍ شرع بهيماسينا يتكلم على هذا النحو، مستأنفًا الحديث في شأن السلوك القويم والطريق الذي ينبغي اتباعه».
वैशग्पायन उवाच
The verse functions as a narrative hinge: after Nakula and Sahadeva conclude, Bhīma begins, indicating that dharma is examined through multiple voices and perspectives, with each speaker adding a distinct ethical emphasis.
Vaiśampāyana reports to King Janamejaya that Nakula and Sahadeva have finished speaking and fallen silent; immediately afterward, Bhīmasena starts his own statement, continuing the ongoing deliberation.