Shloka 52
विधुन्वन्नसिमाकाशे तथा युद्धचिकीर्षया । तदनन्तर भगदेवताके नेत्रोंका नाश करनेवाले महान् बल और पराक्रमसे सम्पन्न शूलपाणि भगवान् महादेव काल और अग्निके तुल्य तेजस्वी खड्गको तथा बिजलीसहित मेघके समान चमकीली तीन कोनोंवाली ढालको हाथमें लेकर भाँति-भाँतिके मार्गोंसे विचरने लगे; और युद्ध करनेकी इच्छासे वह तलवार आकाशमें घुमाने लगे || ५०-५१ ह ।। तस्य नादं विनदतो महाहासं च मुज्चत:
vidhunvann asim ākāśe tathā yuddha-cikīrṣayā | tad-anantaraṁ bhagadevatāke netrāṇāṁ nāśaṁ karṇe-vāle mahān bala-parākrama-sampannaḥ śūla-pāṇiḥ bhagavān mahādevaḥ kāla-agnī-tulya-tejasvī khaḍgaṁ tathā vidyut-sahita-megha-samāna-camkīlī trikoṇāḍhālaṁ haste gṛhītvā bhānti-bhānti-ke mārgaiḥ vicarane lage; yuddha-karaṇe-kī icchā-se saḥ talavāra ākāśa-meṁ ghumāne lage || 50–51 ha || tasya nādaṁ vinadataḥ mahāhāsaṁ ca muñcataḥ
قال بهيشما: «وكان يدوّر سيفه في السماء شوقًا إلى القتال. ثم إن الرب العظيم مهاديڤا—شولاباني، الموهوب قوةً وبأسًا عظيمين، مُهلك عين بهاگا—أخذ بيده سيفًا متلألئًا كأنه الزمان والنار، وترسًا لامعًا ذا ثلاثة أركان كأنه سحابة رعدٍ مشوبة بالبرق. وأخذ يجول بمسالك ومناورات شتّى؛ وبنزوعه إلى الحرب ظلّ يطوّف بالسيف في أرجاء السماء. وبينما كان يزأر ويطلق ضحكةً عظيمةً مرعبة…»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the overwhelming, morally charged force of the divine when dharma is at stake: Śiva’s radiance and terrifying majesty symbolize that cosmic order can manifest as irresistible power, not merely gentle instruction. It frames warfare here not as ordinary violence but as an arena where divine authority and ethical consequence become visible.
Bhishma describes Mahadeva (Śiva) preparing for combat: he brandishes a blazing sword and a lightning-bright shield, moves through various battle-paths and maneuvers, and emits a thunderous roar and great laugh—signals of a divine warrior entering the field.