Shloka 66
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
न स्नेहस्य च विच्छेदो विलापरुदितस्थ च । मृतस्यास्य परित्यागात् तापो वै भविता ध्रुवम्,इस मृत बालकको छोड़कर जानेसे न तो तुम्हारे स्नेहमें कमी आयेगी और न तुम्हारा रोना-धोना एवं विलाप ही बंद होगा। उलटे तुम्हारा संताप और बढ़ जायगा, यह निश्चित है
na snehyasya ca vicchedo vilāpa-ruditastha ca | mṛtasyāsya parityāgāt tāpo vai bhavitā dhruvam ||
قال جامبوكا: «إن تركتم هذا الطفل الميت فلن ينقطع ودُّكم انقطاعًا حقًّا، ولن تكفّ دموعكم ولا نحيبكم. بل على العكس، سيزداد لهيب الحزن في داخلكم لا محالة.»
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse warns that merely abandoning the external object of attachment (the dead child) does not automatically end attachment or grief; unresolved sorrow can intensify unless one gains inner clarity and acceptance.
Jambuka addresses a grieving person and argues that leaving the dead child behind will not stop lamentation; instead, it will likely deepen the torment of grief, implying the need for wiser handling of sorrow than physical abandonment.