Shloka 88
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
विश्वामित्र उवाच उपादाने खादने चास्ति दोष: कार्यात्यये नित्यमत्रापवाद: । यस्मिन् हिंसा नानृतं वाच्यलेशो- $भक्ष्यक्रिया यत्र न तदगरीय:,विश्वामित्र बोले--चाण्डाल! मैं इसे मानता हूँ कि तुमसे दान लेने और इस अभक्ष्य वस्तुको खानेमें दोष है फिर भी जहाँ न खानेसे प्राण जानेकी सम्भावना हो, वहाँके लिये शास्त्रोंमें सदा ही अपवाद वचन मिलते हैं। जिसमें हिंसा और असत्यका तो दोष है ही नहीं, लेशमात्र निन्दारूप दोष है। प्राण जानेके अवसरोंपर भी जो अभक्ष्य-भक्षणका निषेध ही करनेवाले वचन हैं, वे गुरुतर अथवा आदरणीय नहीं हैं
Viśvāmitra uvāca: upādāne khādane cāsti doṣaḥ; kāryātyaye nityam atrāpavādaḥ. yasmin hiṃsā nānṛtaṃ vācyaleśo bhakṣyakriyā yatra na tad garīyaḥ.
قال فيشواميترا: «إن في قبول (مثل تلك العطية) وفي أكل (المحرَّم) عيبًا حقًّا. غير أنّه إذا حضرت ضرورةٌ تمسّ الحياة—إذا كانت النفس على شفا الهلاك—فإن الشاسترا تذكر دائمًا استثناءً. وفي موضعٍ لا عنف فيه ولا كذب، لا تكون الملامة إلا أثرًا يسيرًا من التوبيخ. لذلك فالأوامر التي تُصرّ على تحريمٍ مطلق لأكل ما لا يُؤكل حتى في حال تهديد الحياة ليست أرجح ولا أشدَّ سلطانًا».
विश्वामित्र उवाच