Shloka 9
Śīla-prāpti and Śīla-lakṣaṇa (शीलप्राप्ति-शीललक्षणम्) | On the Acquisition and Marks of Character
अर्थार्थमन्यद् भवति विपरीतमथापरम् । अनर्थार्थमवाप्यार्थमन्यत्राद्योपकारकम् | बुद्धयाबुद्धिरिहार्थे न तदज्ञाननिकृष्टया,इसके सिवा, कभी दूसरे-दूसरे उपाय भी अर्थके साधक हो जाते हैं और कभी अर्थसाधक कर्म भी विपरीत फल देनेवाला हो जाता है। कभी धन पाकर भी मनुष्य अनर्थकारी कर्मामें प्रवृत्त हो जाता है और धनसे भिन्न जो दूसरे-दूसरे साधन हैं, वे धर्ममें सहायक हो जाते हैं। अतः धर्मसे धन होता है और धनसे धर्म, इस मान्यताके विषयमें अज्ञानमयी निकृष्ट बुद्धिसे मोहित हुआ मूढ़ मानव विश्वास नहीं रखता, इसलिये उसे दोनोंका फल सुलभ नहीं होता
bhīṣma uvāca | arthārtham anyad bhavati viparītam athāparam | anarthārtham avāpya artham anyatrādyopakārakam | buddhyā abuddhir iha arthe na tad ajñāna-nikṛṣṭayā |
قال بهيشما: «في طلب الثروة قد يفضي مسلكٌ ما أحيانًا إلى الغنى، بينما مسلكٌ آخر—وإن قُصِدَ به الكسب—قد يُثمر النتيجة المعاكسة. وأحيانًا، حتى بعد نيل المال، ينصرف المرء إلى أفعالٍ مُهلكةٍ مُفسدة؛ وأحيانًا تصبح وسائل أخرى، غير المال نفسه، عونًا للدارما. لذلك فالعلاقة القائلة: “الدارما تُنبت الثروة، والثروة تُسند الدارما” دقيقةٌ لطيفة؛ غير أن الأحمق، المخدوع بفهمٍ وضيـعٍ مولودٍ من الجهل، لا يثق بها—فلا ينال ثمرَ أيٍّ منهما.»
भीष्म उवाच