द्रौणि: क्रोधेन जज्वाल यथा वदल्विर्जगत्क्षये । राजा दुर्योधनको शोकके आँसू बहाते देख अश्वत्थामा प्रलयकालकी अग्निके समान क्रोधसे प्रजजलित हो उठा
sañjaya uvāca |
drauṇiḥ krodhena jajvāla yathā vaḍavāgnir jagatkṣaye |
قال سنجيا: إن دراوني (أشوَتّھاما)، لما رأى الملك دوريوذانا غارقًا في الحزن يذرف الدموع، اشتعل غضبًا كالنار الكامنة في قاع البحر عند فناء العالم. ويُبرز هذا المشهد كيف يمكن للأسى والهزيمة أن يثيرا سخطًا تدميريًا ذا طابعٍ قياميّ، يطغى على ضبط النفس وعلى الدارما في أعقاب الحرب.
संजय उवाच
The verse highlights how unchecked anger, especially when fueled by grief and humiliation, can become catastrophically destructive—likened to a world-ending fire—warning that emotional collapse after war can push one further away from dharma and restraint.
Sañjaya describes Aśvatthāmā (Drauṇi) erupting in fierce rage upon seeing Duryodhana in sorrow and tears, foreshadowing retaliatory, extreme actions in the war’s grim aftermath.