गान्धारी-प्रशमनम् — Pacification of Gāndhārī and Kṛṣṇa’s Counsel at Hāstinapura
गान्धार्या: क्रोधदीप्ताया: प्रशमार्थमरिंदम । तब राजा युधिष्ठिरने वहाँ समयोचित कार्यका विचार किया और कहा--'शत्रुदमन माधव! एक बार क्रोधसे जलती हुई गान्धारी देवीको शान्त करनेके लिये आपका हस्तिनापुरमें जाना उचित जान पड़ता है ।।
Yudhiṣṭhira uvāca — gāndhāryāḥ krodha-dīptāyāḥ praśamārtham ariṃdama | tadā rājā yudhiṣṭhiro ’tra samayocita-kāryaṃ vicārya uvāca— “śatrudamana mādhava! ekavāraṃ krodhena jvalantīṃ gāndhārīṃ devīṃ śāntayituṃ tava hastināpure gamanaṃ yuktam iva pratibhāti” || hetu-kāraṇa-yuktaiś ca vākyaiḥ kāla-samīritaiḥ ||
قال يودهيشثيرا: «يا مادهافا، يا قاهر الأعداء! لتهدئة الملكة غاندھاري المتّقدة غضبًا، يبدو لائقًا أن تذهب إلى هاستينابورا». وفي تلك اللحظة تفكّر الملك فيما يقتضيه الوقت، وتكلّم بكلامٍ مسنَدٍ إلى الأسباب، موافقٍ لضرورة الحال.
युधिछिर उवाच
Timely dharma in governance includes de-escalation: when grief and anger threaten further harm, a wise leader seeks pacification through reasoned counsel and the right mediator, rather than force or pride.
After the war, Gāndhārī is consumed by anger and grief. Yudhiṣṭhira judges that the situation requires immediate, appropriate action and urges Kṛṣṇa (Mādhava) to go to Hastināpura to calm her with well-reasoned, time-suited words.