'शत्रुओंको संताप देनेवाले बलरामजी! महर्षि मैत्रेयने भी दुर्योधनको पहलेसे ही यह शाप दे रखा था कि “भीमसेन अपनी गदासे तेरी दोनों जाँघें तोड़ डालेंगे” ।। अतो दोषं न पश्यामि मा क्रुद्धयस्व प्रलम्बहन् । यौन: स्वै: सुखहार्दे श्ष॒ सम्बन्ध: सह पाण्डवै:
śatrūṇāṃ santāpa-dena-vāle balarāma-jī! maharṣi-maitreyeṇa api duryodhanaṃ pūrvaṃ eva ayaṃ śāpaḥ dattaḥ—“bhīmasenaḥ sva-gadayā tava ubhe jaṅghe bhaṅkṣyati” iti. ato doṣaṃ na paśyāmi; mā kruddhyasva pralambahān. yaḥ naḥ svaiḥ sukhahārdyaiḥ sambandhaḥ saha pāṇḍavaiḥ.
قال سنجيا: «يا بالاراما، مُوجِعَ الأعداء! لقد سبق للناسك العظيم مايتريا أن ألقى على دوريودhana لعنةً من قبل: “سيحطّم بهيماسينا فخذيك كليهما بهراوته.” لذلك لا أرى في هذا ذنبًا—فلا تغضب، يا قاتل برالَمبا. فلنا مع أبناء باندو صلةٌ قامت منّا نحن، برباط المودّة والسعادة المشتركة.»
संजय उवाच
The verse frames a violent outcome as morally and causally grounded: when a deed is foretold as the fruit of prior wrongdoing (a sage’s curse), one should restrain reactive anger and recognize the larger ethical chain of cause and consequence.
Sañjaya addresses Balarāma, urging him not to be enraged at the impending/occurring breaking of Duryodhana’s thighs by Bhīma’s mace, because Sage Maitreya had already cursed Duryodhana with exactly this fate; Sañjaya also reminds him of their affectionate ties with the Pāṇḍavas.