Shloka 10
Duryodhana-vadha-pratikriyā: Harṣa, Nindā, and Kṛṣṇa’s Nīti-vyākhyā (Śalya-parva 60)
तस्योर्ध्वबाहो: सदृशं रूपमासीन्महात्मन: । बहुधातुविचित्रस्य श्वेतस्येव महागिरे:,ऐसा कहकर महाबली बलराम अपना हल उठाकर भीमसेनकी ओर दौड़े। उस समय अपनी भुजाएँ ऊपर उठाये हुए महात्मा बलरामजीका रूप अनेक धातुओंके कारण विचित्र शोभा पानेवाले महान् श्वेतपर्वतके समान जान पड़ता था
tasyordhvabāhoḥ sadṛśaṃ rūpam āsīn mahātmanaḥ | bahudhātuvicitrasyā śvetasyeva mahāgireḥ ||
قال سانجيا: حين وقف ذلك العظيم النفس وذراعاه مرفوعتان، بدا هيئته كجبلٍ أبيض شامخ، تزدهي جوانبه بتلوّنٍ بديع من معادن شتّى. وفي تلك اللحظة المشحونة قبيل اندلاع العنف، تُبرز الصورةُ قوة بالاراما الطاغية وما تبعثه من رهبة، وهي في الوقت نفسه تهدّد بتجاوز حدود الكفّ وضبط النفس.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a grand natural simile to highlight how immense power can inspire reverence and fear; implicitly, such power calls for self-restraint so that strength does not become adharmic violence.
Sañjaya describes Balarāma at a tense moment: with arms lifted, he appears like a brilliant white mountain streaked with many minerals—an image emphasizing his formidable presence as he moves toward confrontation.