Shloka 36
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
यत्रार्टिषिण: कौरव्य ब्राह्मण्यं संशितव्रत: । तपसा महता राजन प्राप्तवानृषिसत्तम:,कुरुवंशी नरेश! तत्पश्चात् बलवान् एवं प्रतापी बलभद्रजी उस तीर्थमें आ गये, जहाँ लोकपितामह भगवान् ब्रह्माने सृष्टि की थी, जहाँ कठोर व्रतका पालन करनेवाले मुनिश्रेष्ठ आहएिषिणने बड़ी भारी तपस्या करके ब्राह्मणत्व पाया था तथा जहाँ राजर्षि सिन्धुद्वीप, महान् तपस्वी देवापि और महायशस्वी, उमग्रतेजस्वी एवं महातपस्वी भगवान् विश्वामित्र मुनिने भी ब्राह्मणत्व प्राप्त किया था
yatrārtiṣiṇaḥ kauravya brāhmaṇyaṃ saṃśitavrataḥ | tapasā mahatā rājan prāptavān ṛṣisattamaḥ ||
قال فايشَمبايانا: «يا كاورافيا، يا ملك، هذا هو الموضع المقدّس الذي نال فيه الحكيم الأسمى آرتيشيṇa، الثابت على نذورٍ صارمة، مرتبةَ البراهمة بعظيم التَّقشّف (التَّبَس).»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that spiritual and ethical stature (here, brāhmaṇya) is linked to disciplined vows and sustained tapas, emphasizing inner qualification over mere birth or claim.
Vaiśampāyana identifies a particular sacred site by recalling that the sage Ārtiṣiṇa, firm in vows, achieved brahminhood there through great austerities—marking the place as a powerful tīrtha.