Shloka 11
श्रुत्वा निनादं त्वथ कौरवाणां हर्षाद् विमुक्ते सह शड्खशब्दै: | सेनापति: पाण्डवसृज्जयानां पाञ्चालपुत्रो ममृषे न कोपात्,शंखध्वनिके साथ कौरवोंका वह हर्षनाद सुनकर पाण्डवों और सूंजयोंके सेनापति पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न क्रोधपूर्वक उसे सहन न कर सके
sañjaya uvāca |
śrutvā ninādaṃ tv atha kauravāṇāṃ harṣād vimukte saha śaṅkhaśabdaiḥ |
senāpatiḥ pāṇḍavasṛñjayānāṃ pāñcālaputro mamṛṣe na kopāt ||
قال سنجيا: ولمّا سمع هديرَ الابتهاج عند الكورڤا، المنطلقَ مع صخبِ أصدافهم، لم يستطع دْهريشتاديومنَ—أميرَ بانچالا وقائدَ جيش الباندافا والسِرِنْجَيا—أن يحتمله؛ فهاج غضبُه واندفع إلى الردّ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how external provocations—victory-cries and martial signals—can inflame anger and pride, especially in war. It implicitly warns that leaders must recognize how quickly emotions can drive escalation, even when duty (kṣatriya-dharma) demands action.
Sañjaya reports that the Kauravas raise an exultant roar along with conch blasts. Hearing this, Dhṛṣṭadyumna, the commander of the Pāṇḍava–Sṛñjaya forces, cannot tolerate the taunting sound and is provoked into wrath, preparing to respond on the battlefield.