Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 3636
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
सारथिं चास्य राजेन्द्र शितैर्विव्यधतु: शरै: । राजेन्द्र! फिर उन दोनों भाइयोंने भी पृथक्ू-पृथक् अनेक बाणोंसे नकुलको बींध डाला और पैने बाणोंद्वारा उनके सारथिको भी घायल कर दिया
sārathiṃ cāsya rājendra śitair vivyadhatuḥ śaraiḥ |
قال سنجيا: «أيها الملك، إن هذين الأخوين طعناه بسهامٍ حادّة؛ وبالنبال القاطعة جرحا سائقه أيضًا». وتُبرز الآية تصاعد القتال بلا هوادة: حتى سائق العربة—وهو عونٌ لازمٌ لا مقاتل—يُساق إلى الأذى في لهيب الحرب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare rapidly expands suffering beyond principal fighters, drawing even essential attendants like charioteers into danger—prompting reflection on the ethical cost of unchecked martial fury.
Sañjaya reports to the king that two brothers (dual verb vivyadhatuḥ) strike their opponent with sharp arrows and also wound his charioteer, indicating an intense exchange in the Kurukṣetra battle.