Shloka 20
शल्यस्य पाण्डवसेनापीडनम् — Śalya’s Assault on the Pāṇḍava Host
with Omens and Bhīma’s Counter
स पपात रथोपस्थे दिवाकरसमद्युति:,सूर्यके समान तेजस्वी चित्रसेन रथके पिछले भागमें गिर पड़ा। चित्रसेनको मारा गया देख वहाँ खड़े हुए पाण्डव महारथी नकुलको साधुवाद देने और प्रचुरमात्रामें सिंहनाद करने लगे
sa papāta rathopasthe divākarasamadyutiḥ | sūryake samāna tejasvī citrasenaḥ rathasya paścime bhāge nipapāta | citrasenaṃ hataṃ dṛṣṭvā tatra sthitāḥ pāṇḍavā mahārathinaḥ nakulaṃ sādhuvādaṃ dātuṃ pracuramātraṃ siṃhanādaṃ ca cakruḥ ||
قال سنجيا: «كان ساطعًا كالشمس، فسقط تشيتراسينا على منصة العربة، منهارًا نحو مؤخرتها. ولمّا رأى عظماءُ فرسانِ العربة من الباندافا الواقفين هناك تشيتراسينا صريعًا، هتفوا لنكولا بالثناء وأطلقوا زئيرًا عظيمًا كالأسد—تأكيدًا للبأس والعزم على الدارما وسط قسوة مطالب الحرب.»
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in the violence of battle, the epic frames conduct through kṣatriya-dharma: courage, steadfastness, and public recognition of rightful prowess. The lion-roar and praise are not mere celebration of death, but a communal affirmation of duty fulfilled and morale sustained in a dharmic struggle.
Citrasena, described as sun-like in radiance, is struck down and falls onto the chariot, toward its rear. Witnessing his death, the Pāṇḍava great warriors applaud Nakula—implying Nakula’s decisive role—and raise a loud triumphant battle-cry.