Shloka 62
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
सत्यशौचार्जवत्यागैस्तपसा नियमेन च । क्षान्त्या भक्त्या च धृत्या च बुद्धया च वचसा तथा,“अनायास ही महान् कर्म करनेवाले श्रीकृष्णने सत्य, शौच, सरलता, त्याग, तपस्या, नियम, क्षमा, भक्ति, धैर्य, बुद्धि और वाणीके द्वारा मेरी यथोचित आराधना की है; अतः श्रीकृष्णसे बढ़कर दूसरा कोई मुझे परम प्रिय नहीं है
satyaśaucārjavattyāgais tapasā niyamena ca | kṣāntyā bhaktyā ca dhṛtyā ca buddhyā ca vacasā tathā ||
قال سانجايا: «بالصدق، والطهارة، والاستقامة، والزهد، والتقشّف، والالتزام بالنُّسُك والانضباط، وبالحِلم، والتعبّد، وثبات العزم، وصواب الفهم، وبالكلام المنضبط على الحقّ—قد عبدني عبادةً تليق. لذلك فلا أحد أحبّ إليّ من شري كريشنا.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents a compact ethic of worship: devotion is validated through character—truth, purity, simplicity, renunciation, disciplined practice, patience, steadfastness, wise discernment, and restrained speech. Nearness to the divine is shown by lived virtues, not merely ritual.
Sañjaya reports a declaration of special affection for Śrī Kṛṣṇa, grounding that preference in Kṛṣṇa’s exemplary virtues and proper reverence. The statement functions as moral evaluation amid the wider war aftermath of the Sauptika Parva.