Aśvatthāmā’s Buddhi-Doctrine and Nocturnal Incursion Resolve (अश्वत्थाम्नः बुद्धिविचारः सौप्तिकसंकल्पश्च)
ब्राह्मणे वेदमग्रयं तु क्षत्रिये तेज उत्तमम् दाक्ष्यं वैश्ये च शूद्रे च सर्ववर्णानुकूलताम्,4े ब्राह्मणमें सर्वोत्तम वेद, क्षत्रियमें उत्तम तेज, वैश्यमें व्यापारकुशलता तथा शूद्रमें सब वर्णोके अनुकूल चलनेकी वृत्तिको स्थापित कर देते हैं
brāhmaṇe vedam agryaṁ tu kṣatriye teja uttamam | dākṣyaṁ vaiśye ca śūdre ca sarvavarṇānukūlatām ||
قال سنجيا: «في البراهمة يُقيمون كنز الفيدا الأسمى؛ وفي الكشترية يُقيمون أرفع البهاء وأشدّ البأس؛ وفي الفيشية يُقيمون الكفاءة العملية ومهارة التجارة؛ وفي الشودرية يُقيمون نزعةَ العمل بما يوافق وينفع جميع الفَرْنات.»
संजय उवाच
The verse articulates a varṇa-based model of dharma: each social order is characterized by a distinctive excellence—Vedic knowledge for brāhmaṇas, valorous splendor for kṣatriyas, practical skill for vaiśyas, and supportive compatibility/service for śūdras—presented as complementary functions that uphold societal stability.
Sañjaya is describing principles of social and ethical order (varṇa-dharma) within the Sauptika Parva’s aftermath of nocturnal violence, contrasting an ideal distribution of virtues with the disorder and moral rupture produced by the war’s final atrocities.