Aśvatthāmā’s Buddhi-Doctrine and Nocturnal Incursion Resolve (अश्वत्थाम्नः बुद्धिविचारः सौप्तिकसंकल्पश्च)
भीकम (2 अमान तृतीयो<थध्याय: अश्वत्थामाका कृपाचार्य और कृतवर्माको उत्तर देते हुए उन्हें अपना क्रूरतापूर्ण निश्चय बताना संजय उवाच कृपस्य वचन श्रुत्वा धर्मार्थसहितं शुभम् । अश्वत्थामा महाराज दुःखशोकसमन्वित:,संजय कहते हैं--महाराज! कृपाचार्यका वचन धर्म और अर्थसे युक्त तथा मंगलकारी था। उसे सुनकर अभश्वत्थामा दुःख और शोकमें डूब गया
sañjaya uvāca | kṛpasya vacanaṃ śrutvā dharmārthasahitaṃ śubham | aśvatthāmā mahārāja duḥkhaśokasamanvitaḥ ||
قال سَنجايا: أيها الملك، لما سمع أَشْوَتْثَامَا كلام كِرْبَا—وهو كلامٌ مباركٌ قائمٌ على الدَّهَرْما وعلى المشورة الرشيدة—غمرته الكآبة، وامتلأ قلبه حزنًا وأسىً.
संजय उवाच
Even in the aftermath of war, counsel rooted in dharma (ethical right) and artha (prudent judgment) is presented as 'śubha'—beneficial; yet a mind seized by grief may be unable to receive such guidance calmly, showing how sorrow can obstruct ethical discernment.
Sañjaya narrates to King Dhṛtarāṣṭra that Kṛpācārya has spoken auspicious, dharma-and-artha-aligned advice; upon hearing it, Aśvatthāmā is shown as deeply distressed and sorrowful, setting the emotional and moral tension before his ensuing resolve.