Shloka 32
वैशम्पायन उवाच एवं प्रवदतोरेव तयोस्तत्र विशाम्पते । धृतराष्ट्रस्य राज्ञश्न विदुरस्यथ च धीमतः,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार राजा धृतराष्ट्र और बुद्धिमान विदुर जब दोनों वहाँ बातचीत कर रहे थे, उसी समय सभामें महर्षियोंसे घिरे हुए देवर्षि नारद कौरवोंके सामने आकर खड़े हो गये और यह भयंकर वचन बोले--
vaiśampāyana uvāca | evaṃ pravadator eva tayos tatra viśāṃpate | dhṛtarāṣṭrasya rājñaś ca vidurasya atha ca dhīmataḥ |
قال فايشَمبايانا: يا سيد الناس (جنميجايا)، وبينما كان الملك دريتاراشترا والحكيم فيدورا لا يزالان يتحدثان هناك، أقبل الناسك الإلهي نارادا—محاطًا بكبار الرِّشِيّين—فوقف أمام الكورافا في قاعة المجلس، ثم نطق بكلمات جسيمة ذات نذيرٍ مشؤوم.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of counsel in governance: when a king and a wise adviser deliberate, higher moral authority (a devarṣi like Nārada) may intervene, signaling that political decisions are accountable to dharma and can carry grave consequences.
Vaiśampāyana narrates that Dhṛtarāṣṭra and Vidura are in conversation in the assembly; at that very moment Nārada, accompanied by sages, appears before the Kauravas and prepares to speak ominous words, foreshadowing a serious turn in events.