रुरुदु: सुस्वनं सर्वा विनिन्दन्त्य: कुरून् भृशम् । दध्युश्व सुचिरं काल॑ करासक्तमुखाम्बुजा:
ruruduḥ susvanaṃ sarvā vinindantyaḥ kurūn bhṛśam | dadhyuś ca suciraṃ kālaṃ karāsaktamukhāmbujāḥ ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: بكت النساء جميعًا بكاءً عاليًا، واشتددن في ذمّ الكورو. وظللن زمنًا طويلًا غارقات في الحزن، ووجوههن كزهور اللوتس مستندة إلى الأكفّ، مغلوبات على أمرهن من شدة الأسى.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical fallout of adharma in royal conduct: when rulers and elders permit injustice, the vulnerable—especially women—bear intense suffering, and public blame naturally falls upon those responsible for protecting dharma.
In the aftermath of the humiliating events in the Kuru court, the women are shown crying loudly and condemning the Kurus; they remain for a long time in stunned grief, leaning their faces on their hands in helpless sorrow.