Shloka 23
मैव सम सुकृताललोकान् गच्छेत् पार्थों वृकोदर: । यदि वक्षो हि ते भित्त्वा न पिबेच्छोणितं रणे,वैशम्पायन उवाच तस्य राजा सिंहगते: सखेलं दुर्योधनो भीमसेनस्य हर्षात् गतिं स्वगत्यानुचकार मन्दो निर्गच्छतां पाण्डवानां सभाया: वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! जब पाण्डवलोग सभाभवनसे निकले, उस समय मन्दबुद्धि राजा दुर्योधन हर्षमें भरकर सिंहके समान मस्तानी चालसे चलनेवाले भीमसेनकी खिल्ली उड़ाते हुए उनकी चालकी नकल करने लगा
bhīmasena uvāca |
maiva sama-sukṛtāl lokān gacchet pārtho vṛkodaraḥ |
yadi vakṣo hi te bhittvā na pibec choṇitaṃ raṇe ||
vaiśampāyana uvāca |
tasya rājā siṃha-gateḥ sa-khelaṃ duryodhano bhīmasenasya harṣād gatiṃ sva-gatyānucakāra |
mandho nirgacchatāṃ pāṇḍavānāṃ sabhāyāḥ ||
قال بهيماسينا: «ليحرم أرجونا وأنا، فِرْكودارا، من بلوغ عوالم الثواب نفسها، إن لم أشقّ صدرك في المعركة وأشرب دمك.» وقال فايشَمبايانا: «يا جاناميجايا، لما كان الباندافا يغادرون قاعة المجلس، كان الملك دوريوذانا، الأحمق، مفعماً بالسرور، يسخر مقلّداً مشية بهيماسينا المتبخترة كأنها مشية أسد، فيجاريها بمشيته.»
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how unchecked pride and mockery deepen enmity and propel adharma: Duryodhana’s taunt adds humiliation to injustice, while Bhīma’s fierce vow shows how anger can harden into violent resolve—ethically warning that insults and wrath both escalate conflict.
After the events in the assembly, the Pāṇḍavas depart. Bhīma utters a terrifying battlefield vow against Duryodhana (to split his chest and drink his blood). Immediately after, Duryodhana, elated and foolish, imitates Bhīma’s lion-like gait to ridicule him as they leave the sabhā.