Shloka 3
दुर्योधनं समासाद्य सामात्यं भरतर्षभ । दुःखारतों भरतश्रेष्ठमिदं वचनमब्रवीत्,वैशम्पायनजीने कहा--भरतकुलभूषण जनमेजय! परम बुद्धिमान् राजा धूृतराष्ट्रने पाण्डवोंको जानेकी आज्ञा दे दी, यह जानकर दुःशासन शीघ्र ही अपने भाई भरतश्रेष्ठ दुर्योधनके पास, जो अपने मन्त्रियों (कर्ण एवं शकुनि)-के साथ बैठा था, गया और दु:ःखसे पीड़ित होकर इस प्रकार बोला
duryodhanaṃ samāsādya sāmātyaṃ bharatarṣabha | duḥkhārto bharataśreṣṭham idaṃ vacanam abravīt ||
قال فيشَمبايانا: «يا ثورَ آلِ بهاراتا، إنّه لما دنا من دُريودَهَنَةَ الجالس مع وزرائه، خاطبه المتألّم من الحزن—وهو من سادة بهاراتا—بهذه الكلمات.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sorrow and agitation can propel political actors toward impulsive counsel and factional decision-making; it foreshadows ethically charged choices where emotion, not dharma, may dominate deliberation.
The narrator describes a distressed figure approaching Duryodhana, who is seated with his advisers, and beginning to speak—introducing the next exchange in the Sabha Parva’s unfolding conflict.