Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
विदुरजी बोले--इस सभामें पधारे हुए भूपालगण! ट्रुपदकुमारी कृष्णा यहाँ अपना प्रश्न उपस्थित करके इस तरह अनाथकी भाँति रो रही है; परंतु आपलोग उसका विवेचन नहीं करते, अतः यहाँ धर्मकी हानि हो रही है ।।
vidura uvāca—sabhyāḥ, draupadī kṛṣṇā iha svapraśnaṃ nidhāya anāthavat krandati; yūyaṃ tu tasya vicāraṇaṃ na kurutha, ataḥ sabhāyāṃ dharmakṣayaḥ. sabhāṃ prapadyate hārtaḥ prajvalann iva havyavāṭ | taṃ vai satyena dharmeṇa sabhyāḥ praśamayanty uta ||
قال فيدورا: «يا شيوخ المجلس ويا ملوك الحاضرين! إن دروبدي، كِرِشنا، ابنة دروبادا، قد عرضت سؤالها بين أيديكم وهي تبكي كمن لا نصير له؛ وأنتم لا تتداولون فيه. لذلك، في هذه المحكمة ذاتها، تتناقص الدارما وتُنتقص. إن الجريحَ المكلومَ يقصد المجلس كالنار القربانية المتأججة؛ وعلى أعضاء المحكمة أن يسكّنوا تلك اللوعة ويبتّوا فيها بالصدق والاستقامة.»
विदुर उवाच
A royal assembly exists to uphold dharma: when a wronged person seeks judgment, the courtiers must respond with satya (truth) and dharma (righteous justice). Silence or evasion in the face of injustice itself becomes a loss of dharma.
In the Kaurava court, Draupadī has posed a decisive legal-ethical question and is crying as if unprotected. Vidura rebukes the assembled kings and elders for not examining her question, warning that their inaction is causing dharma to decline in the very sabhā meant to safeguard it.