Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
(व्याधिर्बलं नाशयते शरीरस्थोडपि सम्भृत: । तृणानि पशवो घ्नन्ति स्वपक्षं चैव कौरव: ।।
vyādhir balaṃ nāśayate śarīrastho 'pi sambhṛtaḥ | tṛṇāni paśavo ghnanti svapakṣaṃ caiva kaurava || droṇo bhīṣmaḥ kṛpaḥ drauṇir viduraś ca mahāmatiḥ | dhṛtarāṣṭraṃ ca gāndhārī bhavataḥ prājñavattarāḥ || ete na kiñcid apy āhuḥ kṣudhitā api kṛṣṇayā | dharmeṇa vijitām etāṃ manyante drupadātmajām ||
قال كارنا: «إن الداء، وإن نما في الجسد نفسه، يُهلك قوة ذلك الجسد. والماشية ترعى العشب ثم تدوسه تحت أقدامها. وكذلك أنت، وإن وُلدت في سلالة الكورو، تريد أن تُلحق الأذى بفريقك، يا كاورافا. يا فيكارنا، إن درونا وبيشما وكريبا، وأشڤاتّاما ابن درونا، وڤيدورا ذو الرأي العظيم، وكذلك دِهريتاراشترا وغاندهاري—كلهم أحكم منك. ومع أن دروبدي (كريشنا) مُهانةٌ متألّمة، فإنهم لا يقولون شيئًا؛ إذ يرون ابنة دروبدا قد غُلِبت وفق ‘الدارما’.»
कर्ण उवाच
Karna uses vivid metaphors to warn that harm can arise from within one’s own body or community: internal agents can destroy their own foundation. He also highlights the ethical failure of elders’ silence—invoking ‘dharma’ to justify wrongdoing—showing how authority and tradition can be misused to mask injustice.
In the Kuru court during the dice-hall crisis, Karna addresses a Kaurava (understood in the surrounding context as Vikarna) and argues that opposing the Kaurava course is like attacking one’s own side. He then points to senior figures—Drona, Bhishma, Kripa, Ashvatthama, Vidura, Dhritarashtra, and Gandhari—claiming they are wiser and yet remain silent, treating Draupadi as ‘defeated according to dharma’.