Shloka 25
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
एतच्छुत्वा महान् नाद: सभ्यानामुदतिष्ठत । विकर्ण शंसमानानां सौबलं चापि निन्दतान्,यह सुनकर सभी सभासद विकर्णकी प्रशंसा और सुबलपुत्र शकुनिकी निन््दा करने लगे। उस समय वहाँ बड़ा कोलाहल मच गया
etac chrutvā mahān nādaḥ sabhyānām udatiṣṭhata | vikarṇaṁ śaṁsamānānāṁ saubalaṁ cāpi nindatām ||
فلما سمع أهلُ المجلس ذلك ارتفع في القاعة ضجيجٌ عظيم. فأخذوا يثنون على فيكارنا، وفي الوقت نفسه يذمّون ساوبالا (شكوني) ابنَ سوبالا، حتى دوّى البلاطُ باللغط والاضطراب.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When dharma-aligned speech is voiced in a public forum, it can awaken collective moral judgment: the assembly instinctively honors the righteous (Vikarṇa) and condemns the instigator of adharma (Śakuni/Saubala).
After hearing Vikarṇa’s words, the courtiers erupt into loud commotion—many praising Vikarṇa while simultaneously denouncing Saubala (Śakuni), indicating a surge of agreement with Vikarṇa’s ethical stance.