॥! _ 8 ५) 0 ५. 735 १ 0 5 २५ [७-7 865 न सन्तीमे धार्तराष्ट्रा येषां त्वमनुशासिता । भविष्यमर्थमाख्यासि सर्वदा कृत्यमात्मन:,आप जिनके शासक हैं, वे धार्तराष्ट्र नहींके बराबर हैं (क्योंकि आप उन्हें स्वेच्छासे उन्नतिके पथपर बढ़ने नहीं देते)) आप सदा अपने वर्तमान कर्तव्यको भविष्यपर ही टालते रहते हैं
na santīme dhārtarāṣṭrā yeṣāṃ tvam anuśāsitā | bhaviṣyam artham ākhyāsi sarvadā kṛtyam ātmanaḥ ||
قال دُريودَهَنَة: «إن الذين هم تحت سلطانك لا يكادون يُسمَّون “أبناءَ دِهْرِتَرَاشْتْرَا”؛ فقد كُبِّلوا بقيودِ تحكُّمك. وأنت تؤخّر ما ينبغي فعله الآن، دائبًا على إلقاء واجبك على زمنٍ آتٍ.»
दुर्योधन उवाच
The verse critiques evasion of responsibility: a leader (or adviser) who continually defers present duty by appealing to the future undermines agency and weakens those he governs. Ethical governance requires timely action aligned with duty (kṛtya), not perpetual postponement.
Duryodhana speaks in frustration, accusing the addressee (a controlling authority/elder-counsel figure) of so tightly directing the Kaurava side that they scarcely act as independent ‘Dhṛtarāṣṭras,’ and of repeatedly delaying necessary action by invoking future considerations.