Shloka 12
Śakuni–Duryodhana-saṃvāda: Dyūta-yojanā (Śakuni and Duryodhana on Planning the Dice-Game)
द्रोणं द्रौर्णिं च साधु त्वं पितापुत्रौ महारथौ । स्तुहि स्तुत्यावुभी भीष्म सततं द्विजसत्तमौ,द्रोणाचार्य और अभश्वत्थामा दोनों पिता-पुत्र महारथी हैं तथा ब्राह्मणोंमें श्रेष्ठ हैं, अतएव स्तुत्य भी हैं। भीष्म! तुम उन दोनोंकी अच्छी तरह स्तुति करो
droṇaṃ drauṇiṃ ca sādhu tvaṃ pitāputrau mahārathau | stuhi stutyāv ubhau bhīṣma satataṃ dvijasattamau ||
يحثّ شيشوبالا بهيشما على مدح درونا وابنه أشوَتّامان، واصفًا إياهما بأنهما ثنائيّ أبٍ وابنٍ من عظماء فرسان المركبات (مَهاراثا)، ومن أرفع البراهمة منزلة. وفي قوله حدّةٌ أخلاقية: إذ بتأكيده مكانتهما البراهمنية واستحقاقهما للتكريم، يضغط على بهيشما ليُعلن في مجلس الملوك تثبيت هيبتهما، جاعلًا من المديح أداةً سياسية داخل الجمعية الملكية.
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how public praise (stuti) can be used to confer legitimacy and social authority. By stressing that Droṇa and Aśvatthāman are ‘foremost brāhmaṇas’ and ‘worthy of praise,’ the speaker frames honor as a moral obligation—yet the context suggests rhetoric can also serve political pressure within the assembly.
In the royal court setting of the Sabha Parva, Śiśupāla addresses Bhīṣma and urges him to praise Droṇa and his son Aśvatthāman. The statement functions as a pointed intervention in court discourse, invoking their lineage (father-son), martial eminence (mahāratha), and brahmin rank (dvijasattama) to demand public commendation.