Shloka 1
Śiśupāla-janma-lakṣaṇaṃ (Śiśupāla’s birth marks and the prophecy of his end)
इस प्रकार श्रीमहाभारत सभापव॑के अन्तर्गत अर्घाभिद्दरणपर्वमें रुजाओंकी मन्त्रणाविषयक उनन््तालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ३९ ॥। ऑपन-माज बक। डे (शिशुपालवधपर्व) चत्वारिशो< ध्याय: युधिष्ठिरकी चिन्ता और भीष्मजीका उन्हें सान्त्वना देना वैशम्पायन उवाच तत: सागरसंकाशं दृष्टवा नृपतिमण्डलम् । संवर्तवाताभिह्ठतं भीम॑ क्षुब्धमिवार्णवम्
vaiśampāyana uvāca | tataḥ sāgara-saṅkāśaṃ dṛṣṭvā nṛpati-maṇḍalam | saṃvarta-vātābhihataṃ bhīmaṃ kṣubdham ivārṇavam |
قال فايشَمبايانا: ثم إن يودهيشثيرا، إذ رأى حلقة الملوك—كبحرٍ عظيمٍ مهيبٍ هائجٍ كأنه ضُرِب برياح الإعصار في زمن الفناء—أدرك أن المجلس قد اضطرب بالغضب والقلق. وفي تلك اللحظة المشحونة، التفت إلى الشيخ الحكيم بهيشما يلتمس المشورة: كيف يُصان الدارما وسط العاصفة الصاعدة من أهواء الملوك.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When collective anger rises in a political assembly, a ruler committed to dharma should seek guidance from the wise and restrain escalation; ethical governance begins with discernment and counsel rather than impulsive reaction.
The narrator describes the kings’ assembly as vast and violently agitated like an ocean in a cosmic storm; sensing the dangerous mood, Yudhiṣṭhira turns toward the elder Bhīṣma to ask how to proceed.