Shloka 6
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
ततो<5पतत् पुष्पवृष्टि: सहदेवस्य मूर्थनि,स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
tato 'patat puṣpavṛṣṭiḥ sahadevasya mūrdhani | sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ ||
ثم هطل وابلٌ من الزهور على رأس سَهَديفا. وأعلن سَهَديفا: «يا معشر الملوك! من كان منكم لا يطيق العبادة التي قدّمتُها لِشري كريشنا—ذي البأس الذي لا حدّ له، قاتلِ شيطان كِشي—فقد وضعتُ قدمي على رؤوس أولئك الأقوياء جميعًا. لقد نطقتُ بهذا بعد رويةٍ وتدبّر. فليتقدّم من شاء الجواب؛ فبيدي سيكون جديرًا بالقتل—ولا ريب في ذلك».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how public honor and devotion—especially in a royal-sacrificial setting—can provoke rivalry, and it frames steadfast loyalty to a chosen ideal (here, Kṛṣṇa) as something one may defend even at personal risk, while also showing how pride and insult can quickly turn ritual into conflict.
After Sahadeva’s words, a celestial shower of flowers falls on his head, signaling approval. Sahadeva openly challenges any king who resents the worship offered to Kṛṣṇa, declaring such a person worthy to be confronted and slain, thereby intensifying tensions in the assembly.