Shloka 14
Śiśupāla-vākya: Bhīṣma-nindā and the ‘Haṃsa’ Exemplum (शिशुपालवाक्यम् — भीष्मनिन्दा, हंसदृष्टान्तः)
न केवल वयं कामाच्चेदिराज जनार्दनम्,चेदिराज! हमलोग किसी कामनासे, अपना सम्बन्धी मानकर अथवा इन्होंने हमारा किसी प्रकारका उपकार किया है, इस दृष्टिसे श्रीकृष्णकी पूजा नहीं कर रहे हैं। हमारी दृष्टि तो यह है कि ये इस भूमण्डलके सभी प्राणियोंको सुख पहुँचानेवाले हैं और बड़े-बड़े संत- महात्माओंने इनकी पूजा की है
na kevalaṁ vayaṁ kāmāc cedīrāja janārdanam; cedīrāja! na vayaṁ kāmanayā, svajanatvena vā, asmad-upakāra-kṛtatvād vā śrīkṛṣṇasya pūjāṁ kurmaḥ. asmākaṁ dṛṣṭiḥ tv eṣā—ete bhūmaṇḍalasya sarva-prāṇināṁ sukha-pradāḥ, mahadbhir mahadbhis ca santa-mahātmabhiḥ pūjitāḥ.
قال بهيشما: «يا ملكَ تشيدي! لسنا نُجِلّ جاناردانا (Janārdana) لمجرّد رغبة. ولسنا نعبد شري كريشنا لأننا نعدّه قريباً، أو لأنه أسدى إلينا معروفاً شخصياً. إنما نراه مُحسِناً يجلب الخير والهناء لجميع الكائنات على ظهر هذه الأرض، وقد عبده ووقّره كبارُ الرِّشيّين والقدّيسون من ذوي النفوس النبيلة.»
भीष्म उवाच