Shloka 24
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
हतं मेने जरासंध॑ दृष्टवा भीमपुरोगमौ । एककार्यसमुद्यन्तौ कृष्णौ युद्धेडधपराजितौ,जरासंधके प्रति रोषके कारण वे प्रज्वलित-से हो रहे थे। जाति-भाइयोंके उद्धारके लिये उनका महान् तेज प्रकट हुआ था। उस समय सूर्य, चन्द्रमा और अग्निके समान तेजस्वी शरीरवाले उन तीनोंका स्वरूप अत्यन्त उद्धासित हो रहा था। एक ही कार्यके लिये उद्यत हुए और युद्धमें कभी पराजित न होनेवाले उन दोनों (कृष्णोंको अर्थात् नर-नारायणरूप कृष्ण और अर्जुन)-को भीमसेनको आगे लिये जाते देख युधिष्ठिरको निश्चय हो गया कि जरासंध अवश्य मारा जायगा
vaiśaṃpāyana uvāca | hataṃ mene jarāsaṃdhaṃ dṛṣṭvā bhīmapurogamau | ekakāryasamudyantau kṛṣṇau yuddhe 'dhaparājitau |
قال فايشَمبايانا: لما رأى يودهيشثيرا «الكريشنَين»—اللذين لم يُقهَرا قط في ساحة القتال—قد انطلقا لهدف واحد، ويتقدمهما بهيما في المسير، أيقن أن جاراسندها كأنه قد قُتل سلفًا. وقد أشرق عزمهما المتحد لأجل غايةٍ عادلة بطاقةٍ مهيبة، أوقدتها غَضبةٌ منصفة على جاراسندها، ووجّهتها إلى تحرير ذوي القربى من أسرهم.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
When righteous purpose is unified and led with courage, even a seemingly invincible oppressor becomes effectively defeated; dharmic resolve, not mere force, is presented as the decisive power.
Yudhiṣṭhira sees Bhīma going ahead with Kṛṣṇa and Arjuna, both famed as unconquered warriors, all committed to one mission against Jarāsandha; from this he concludes that Jarāsandha’s death is certain.