Shloka 26
Kṛṣṇasya Khāṇḍavaprasthāt Dvārakā-prayāṇaḥ | Krishna’s Departure for Dvārakā
स्वां पुरी प्रययौ हृष्टो यथा शक्रो5मरावतीम् | लोचनैरनुजग्मुस्ते तमादृष्टिपथात् तदा,तत्पश्चात् उनके साथ पुनः आनेका निश्चित वादा करके भगवान् मधुसूदनने पैदल आये हुए नागरिकों-सहित पाण्डवोंको बड़ी कठिनाईसे लौटाया और प्रसन्नतापूर्वक अपनी पुरी द्वारकाको गये, मानो इन्द्र अमरावतीको जा रहे हों। जबतक वे दिखायी दिये, तबतक पाण्डव अपने नेत्रोंद्वारा उनका अनुसरण करते रहे
svāṃ purīṃ prayayau hṛṣṭo yathā śakro 'marāvatīm | locanair anujagmust te tam ādṛṣṭi-pathāt tadā ||
قال ڤيشامبايانا: وقد امتلأ قلبُه سروراً، انطلق إلى مدينته، كما يمضي شَكْرَة (إندرا) إلى أماراڤاتي. وظلّ الباندڤة يتبعونه بأبصارهم حتى جاوز في تلك اللحظة مدى النظر.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of righteous companionship: a dharmic guide departs without severing goodwill, while the virtuous respond with reverence and self-restraint—expressed through silent, affectionate attention rather than possessiveness.
After assuring the Pāṇḍavas of his continued support, Madhusūdana (Kṛṣṇa) departs joyfully for his own city (Dvārakā). The Pāṇḍavas keep watching him as he goes, following him with their eyes until he disappears from view.