Shloka 17
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
सर्वव्यापी सर्वगुणी सर्वसाह: स सर्वराट्,राजा युधिष्ठिरकी ख्याति सर्वत्र फैल रही थी। सभी सदगुण उनकी शोभा बढ़ा रहे थे। वे शीत एवं उष्ण आदि सभी द्वद्धोंको सहनेमें समर्थ तथा अपने राजोचित गुणोंसे सर्वत्र सुशोभित होते थे
sarvavyāpī sarvaguṇī sarvasāhaḥ sa sarvarāṭ; rājā yudhiṣṭhirasya khyātiḥ sarvatra phail rahī thī. sarve sadguṇāḥ tasya śobhāṃ vardhayanti sma. sa śītoṣṇādi sarvadvandvān soḍhuṃ samarthaḥ san svair rājocitaiḥ guṇaiḥ sarvatra suśobhitaḥ abhavat.
قال فايشَمبايانا: كانت شهرة الملك يودهيشثيرا تنتشر في كل مكان. وقد حاز كل خصلةٍ نبيلة، فزاد بهاءه بالفضيلة ذاتها. وكان قادراً على احتمال جميع الأضداد—كالبرودة والحرارة وما شابه—ومتزيناً بصفاتٍ تليق بالملك، فكان يسطع في كل موضعٍ كسيّدٍ كونيٍّ شامل السلطان.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ideal kingship is grounded in virtue and self-mastery: a ruler’s true greatness is shown by universal good qualities, ethical conduct, and the capacity to endure life’s dualities (cold/heat, pleasure/pain) without losing balance.
The narrator Vaiśampāyana praises Yudhiṣṭhira, describing how his fame spreads everywhere because of his royal virtues and his steadfast endurance of hardships and opposites, presenting him as a model sovereign.