Shloka 26
मौसलपर्व — अध्याय ८
Arjuna’s evacuation of Dvārakā, Vasudeva’s rites, and the caravan’s crisis
विनष्टा: कुरुशार्टूल न तान् शोचितुम्हसि । भवितव्यं तथा तच्च दिष्टमेतन्महात्मनाम्,कुरुश्रेष्ठ! वृष्णि और अन्धकवंशके महारथी ब्राह्मणोंके शापसे दग्ध होकर नष्ट हुए हैं; अतः तुम उनके लिये शोक न करो। उन महामनस्वी वीरोंकी भवितव्यता ही ऐसी थी। उनका प्रारब्ध ही वैसा बन गया था
vināṣṭāḥ kuruśārṭūla na tān śocitum arhasi | bhavitavyaṃ tathā tac ca diṣṭam etan mahātmanām |
قال فياسا: «يا نمرَ الكورو، لا ينبغي لك أن تحزن عليهم. فما وقع هو عينُ ما قُدِّر أن يقع؛ تلك كانت القسمة المرسومة لأولئك الأبطال العظام النفوس. لقد أُحرِقَ محاربو فريشني وأندهاكا العظام وأُبيدوا بقوة لعنة البراهمة؛ فلا تغرق في الأسى من أجلهم.»
व्यास उवाच
Educational Q&A
Vyāsa urges restraint in grief by pointing to inevitability (bhavitavya) and what is ordained (diṣṭa): when events unfold through destiny and prior causality, one should uphold steadiness rather than be overwhelmed by lamentation.
After the catastrophic end of the Vṛṣṇi and Andhaka heroes, Vyāsa addresses a Kuru leader, explaining that their destruction occurred through the brāhmaṇas’ curse and was fated; therefore, mourning them is discouraged.