Shloka 22
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
इति तस्य वच: श्रुत्वा केशव: परवीरहा । तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे स मन्युमान्,कृतवर्माकी यह बात सुनकर शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले भगवान् श्रीकृष्णको क्रोध आ गया। उन्होंने रोषपूर्ण टेढ़ी दृष्टिसि उसकी ओर देखा
iti tasya vacaḥ śrutvā keśavaḥ paravīrahā | tiryak-saroṣayā dṛṣṭyā vīkṣāṃ cakre sa manyumān |
قال فايشامبايانا: لما سمع كيشافا—قاتل أبطال الأعداء—تلك الكلمات، استبدّ به الغضب. وبنظرةٍ جانبية مشحونة بالسخط، ثبّت الربّ الغاضب بصره عليه، إشارةً إلى التوبيخ الأخلاقي وإلى عاصفة العواقب التي كانت تتكوّن.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral accountability: speech and intent can provoke righteous indignation, and a leader’s controlled yet condemning response (a wrathful glance rather than immediate violence) signals that adharma invites consequences.
After hearing someone’s statement, Kṛṣṇa (Keśava) becomes angry and looks at him with a sidelong, wrathful gaze—an ominous narrative cue that the situation is deteriorating and that the speaker’s words have crossed an ethical line.