Shloka 1
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
अकाल तृतीयो<थध्याय: कृतवर्मा आदि समस्त यादवोंका परस्पर संहार वैशम्पायन उवाच काली स्त्री पाण्ड्रैर्दन्तै: प्रविश्य हसती निशि । स्त्रिय: स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां परिधावति,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! द्वारकाके लोग रातको स्वप्रोंमें देखते थे कि एक काले रंगकी स्त्री अपने सफेद दाँतोंको दिखा-दिखाकर हँसती हुई आयी है और घरोंमें प्रवेश करके स्त्रियोंका सौभाग्य-चिह्न लूटती हुई सारी द्वारकामें दौड़ लगा रही है
vaiśampāyana uvāca |
kālī strī pāṇḍrair dantaiḥ praviśya hasatī niśi |
striyaḥ svapneṣu muṣṇantī dvārakāṃ paridhāvati ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: «يا جاناميچايا، إن أهل دوارَكا كانوا يرون ليلاً في الأحلام امرأةً سوداء، تكشف عن أسنانٍ بيضاء وتضحك وهي تدخل بيوتهم. وكانت تنتزع علامات السعد والبركة من النساء المتزوّجات، ثم تعدو في أرجاء دوارَكا كلّها.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a dream-omen to show that when adharma ripens, protective auspiciousness and social stability (especially the sanctity of households) begin to vanish; the coming catastrophe is not random but the fruition of accumulated causes.
Before the Yādavas’ mutual destruction, the citizens of Dvārakā repeatedly see a terrifying dream: a dark, laughing woman enters houses and ‘steals’ women’s auspicious signs, then runs through the city—an ominous forewarning of imminent ruin.