Shloka 13
अध्याय १: उत्पात-दर्शनम् तथा वृष्णि-विनाश-श्रवणम्
Omens Observed and the Hearing of the Vṛṣṇi Destruction
वैशग्पायन उवाच षट्त्रिंशेड्थ ततो वर्षे वृष्णीनामनयो महान् । अन्योन्यं मुसलैस्ते तु निजघ्नु: कालचोदिता:,वैशम्पायनजीने कहा--राजन्! महाभारतयुद्धके बाद छत्तीसवें वर्ष वृष्णिवंशियोंमें महान् अन्यायपूर्ण कलह आरम्भ हो गया। उसमें कालसे प्रेरित होकर उन्होंने एक-दूसरेको मूसलों (अरों)-से मार डाला
vaiśampāyana uvāca | ṣaṭtriṃśe 'tha tato varṣe vṛṣṇīnām anayo mahān | anyonyaṃ musalaiḥ te tu nijaghnur kālacoditāḥ ||
قال فايشَمبايانا: «ثم في السنة السادسة والثلاثين نشب بين آل فِرِشْنِي شقاق عظيم لا يقوم على الحق. وبإيعاز كالا—الزمن/القدر—ضرب بعضهم بعضاً بالهراوات (الموسَلا) حتى قتلوا بعضهم بعضاً.»
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Even mighty lineages collapse when adharma (anaya) takes root; ‘kāla’ (Time) becomes the instrument through which accumulated moral and karmic causes ripen, turning inner discord into self-destruction.
Thirty-six years after the great war, a grave, unrighteous quarrel erupts among the Vṛṣṇis, and—driven by the force of Time—they kill one another using musala-like clubs.