Shloka 50
धृष्टद्युम्न: शिखण्डी च पाण्डुपाज्चालसृञ्जया: । पूजयन्ति सम कौन्तेयं निहते सूतनन्दने,राजेन्द्र! नकुल-सहदेव, पाण्डुपुत्र भीमसेन, वृष्णिवंशके श्रेष्ठ महारथी सात्यकि, धृष्टद्यम्म और शिखण्डी आदि पाण्डव, पांचाल तथा सूंजय योद्धा सूतपुत्र कर्णके मारे जानेपर कुन्तीकुमार अर्जुनकी प्रशंसा करने लगे
sañjaya uvāca | dhṛṣṭadyumnaḥ śikhaṇḍī ca pāṇḍupāñcālasṛñjayāḥ | pūjayanti sma kaunteyaṃ nihate sūtanandane rājendra |
قال سنجيا: لما قُتل كارنا، ابن سائق المركبة، شرع دِهْرِشْتَدْيومنَ وشِخَنْدي ومحاربو البانداف والبَانْچالا والسِرِنْجَيا في تكريم أرجونا ابن كونتي والثناء عليه. وفي المناخ الأخلاقي للحرب، يدل هذا الإطراء على الاعتراف ببسالة حاسمة وبإنجاز واجبٍ كئيب، كما يبرز كيف تُصدَّق الغلبة علنًا على ألسنة الحلفاء بعد سقوط خصمٍ مهيب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in a dharma-framed war, communal recognition follows decisive action: allies publicly honor the warrior who accomplishes a difficult duty. It also hints at the ethical tension of celebrating victory that is inseparable from death and loss.
After Karṇa has been killed, leading Pāṇḍava-aligned fighters—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, and the Pāṇḍava–Pāñcāla–Sṛñjaya troops—praise and honor Arjuna. Sañjaya reports this to King Dhṛtarāṣṭra.