धनंजयो रथानीकमभ्यवर्तत वीर्यवान् | माद्रीपुत्रौ तु शकुनिं सात्यकिश्व महारथ:
dhanañjayo rathānīkam abhyavartata vīryavān | mādrīputrau tu śakunim sātyakiś ca mahārathaḥ ||
قال سنجيا: إن دهننجيا (أرجونا) الشجاع تقدّم نحو فرقة العجلات الحربية للعدو. وفي الوقت نفسه تحرّك ابنا مادري (ناكولا وسهاديفا) ومعهما المحارب العظيم على العجلة ساتياكي لمواجهة شكوني.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as disciplined engagement: warriors do not fight randomly but advance with purpose—meeting formations and confronting principal agents of wrongdoing. Ethical warfare here is framed as responsibility, courage, and strategic focus rather than mere rage.
Sañjaya reports battlefield movements: Arjuna advances to engage an enemy chariot-formation, while Nakula and Sahadeva, joined by Sātyaki, turn toward Śakuni to fight him—indicating coordinated action against a key Kaurava leader.