तदनन्तर कर्ण (सावधान होकर) शत्रुओंपर बहुत-से बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगा। उस समय जैसे अस्ताचलकी ओर जाते हुए सूर्यमण्डल और उसकी किरणें लाल हो जाती हैं, उसी प्रकार खूनसे लाल हुआ वह शरसमूहरूपी किरणोंसे सुशोभित हो रहा था ।। बाह्नन्तरादाधिर थेरविंमुक्तान् बाणान् महाहीनिव दीप्यमानान् | व्यध्वंसयन्नर्जुनबाहुमुक्ता: शरा: समासाद्य दिश: शिताग्रा:
tadanantaraṁ karṇaḥ sāvadhānaḥ śatrūn prati bahūn bāṇasaṁghān varṣayām āsa | tasmin kāle yathā astācalam abhigacchataḥ sūryamaṇḍalasya raśmayaś ca lohitā bhavanti, tathā rudhireṇa lohitaḥ sa śarasaṁgho raśmivat śobhām avāpa || bāhvantareṇādhirathena vimuktān bāṇān mahāhīn iva dīpyamānān | vyadhvaṁsayann arjunabāhumuktāḥ śarāḥ samāsādya diśaḥ śitāgrāḥ ||
قال سانجيا: ثم إنَّ كارنا، وهو في غاية التيقّظ، أخذ يمطر العدوَّ بوابلٍ كثيفٍ من السهام. وفي تلك اللحظة، كما يحمرّ قرص الشمس وأشعتها وهي تمضي نحو جبل الغرب عند الغروب، كذلك لمع ذلك الحشد من النصال—وقد احمرّ بالدم—كأنه عناقيد من الأشعة. والسهام المتقدة التي أطلقها أدهيراثا (كارنا) من بين ذراعيه، كأنها حيّات عظيمة، لاقت السهام الحادّة التي أفلتها أذرع أرجونا فحطّمتها، وتفرّقت شظاياها في كل الجهات.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of vigilant resolve and skill in battle, while also reminding the reader—through the sunset-blood imagery—of war’s grim cost and the transience of glory.
Karna, described as Adhiratha, unleashes blazing volleys of arrows. Arjuna counters with sharp shafts; the two streams meet mid-course, and Karna’s arrows shatter Arjuna’s, scattering fragments in all directions.