Shloka 74
साश्वं तु कर्ण सरथं किरीटी समाचिनोद् भारत वत्सदन्तै: । प्रच्छादयामास दिशश्न बाणै: सर्वप्रयत्नात्तपनीयपुड्खै:,भरतनन्दन! किरीटधारी अर्जुनने घोड़ों और रथसहित कर्णके शरीरको वत्सदन्त नामक बाणोंसे भर दिया। फिर सारी शक्ति लगाकर सुवर्णमय पंखवाले बाणोंसे उन्होंने सम्पूर्ण दिशाओंको आच्छादित कर दिया
sāśvaṁ tu karṇa-sarathaṁ kirīṭī samācinod bhārata vatsadantaiḥ | pracchādayāmāsa diśaś ca bāṇaiḥ sarva-prayatnāt tapanīya-puṅkhaiḥ ||
قال سانجيا: إن أرجونا، صاحب التاج من سلالة بهاراتا، ملأ جسد كارنا—ومعه خيله وعربته—بسهام تُدعى «فاتسادانتا». ثم، وقد بذل غاية الجهد، غطّى الجهات بسهامٍ تلمع ريشاتها كأنها من ذهب.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma expressed as unwavering effort and mastery in battle: Arjuna applies total resolve and disciplined skill. Ethically, it underscores how duty-driven warfare can still be overwhelming and destructive, reminding the listener that power must be understood within the grave moral weight of Kurukṣetra.
Sañjaya describes Arjuna’s intense counterattack: he saturates Karṇa, his horses, and his chariot with a named variety of arrows (vatsadanta), and then releases a dense volley of bright, gold-feathered shafts that seem to blanket all directions—signaling dominance in that exchange of combat.