Shloka 49
व्यालास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभि- हन्तास्मि पार्थ सुसुखी व्रज त्वम् इतना कहकर सूर्यके श्रेष्ठ पुत्र कर्णने युद्धस्थलमें उस नागसे फिर इस प्रकार कहा --'मेरे पास सर्पमुख बाण है। मैं उत्तम यत्न कर रहा हूँ और मेरे मनमें अर्जुनके प्रति पर्याप्त रोष भी है; अतः मैं स्वयं ही पार्थको मार डालूगा। तुम सुखपूर्वक यहाँसे पधारो” ।। इत्येवमुक्तो युधि नागराज: कर्णेन रोषादसहंस्तस्य वाक्यम्
vyālāstrasargottama-yatnam anyubhir hantāsmi pārtha su-sukhī vraja tvam | ity evam ukto yudhi nāgarājaḥ karṇena roṣād asahaṁs tasya vākyam ||
وتكلّم كارْنا—أشرف أبناء الشمس—مرةً أخرى إلى ملك الحيّات في ساحة القتال قائلاً: «إن عندي سهماً ذا رأس أفعى. وأنا أبذل أقصى الجهد، وقد استيقظ غضبي على أرجونا تماماً؛ لذلك سأقتل بارثا بنفسي. انصرف من هنا مطمئناً.» وهكذا، وقد خوطب في خضمّ الحرب، لم يستطع ملك الأفاعي—وقد لسعته حِدّة غضب كارْنا—أن يحتمل تلك الكلمات.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how intense anger and pride in one’s own prowess can harden resolve but also provoke conflict and ethical strain. Karna insists on personal agency—claiming he alone will kill Arjuna—while dismissing an ally’s contribution, illustrating how ego and wrath can distort judgment even amid heroic ideals.
On the battlefield, Karna addresses the Nāga-king (serpent) connected with a serpent-headed weapon. Karna declares he will personally kill Arjuna with utmost effort and tells the serpent to leave. The Nāga-king, angered by Karna’s harsh, dismissive words, cannot tolerate the statement—setting up further tension around the weapon and its use.