सनागप्त्त्यश्वरथा दिशो दश तथा यथा सिंहहता वनौकस: । जैसे सिंहके द्वारा घायल किये हुए जंगली पशु सब ओर भागने लगते हैं, उसी प्रकार उन नरश्रेष्ठ वीरोंके द्वारा बाणोंसे पीड़ित किये हुए कौरव तथा पाण्डव-सैनिक हाथी, घोड़े, रथ और पैदलोंसहित दसों दिशाओंमें भाग खड़े हुए ।।
sanāgapattyaśvarathā diśo daśa tathā yathā siṁhahatā vanaukasaḥ | yathā siṁhena viddhā vanacarāḥ sarvato dhāvanti tathā te nararṣabhaiḥ śarair viddhāḥ kauravapāṇḍavāḥ sainyāḥ hastyaśvarathapattibhiḥ saha daśa diśo vidudruvuḥ ||
قال سنجيا: كما أن وحوش البرّ إذا أصابها الأسد تفرّقت هاربةً في كل جهة، كذلك جيوش الكورو والباندافا—وقد جُرحت بسهام أولئك الأبطال الأوائل—تكسّرت صفوفها واندفعت هاربةً نحو الجهات العشر، ومعها الفيلة والخيول والعربات والمشاة.
संजय उवाच
The verse highlights how quickly collective strength collapses when fear overrides discipline: in adharma-driven conflict, even mighty forces become unstable, and the immediate ethical lesson is the fragility of power that lacks inner steadiness (dhairya) and right purpose (dharma).
Sañjaya describes a sudden rout on the battlefield: struck by the arrows of leading warriors, both Kaurava and Pāṇḍava soldiers—together with elephants, horses, chariots, and infantry—scatter and flee in all directions, compared to wild animals fleeing a lion.