नराश्वनागानमितान् निजषघ्नतुः परस्परं चापि महारथौ नृप । नरेश्वर! वे महाधनुर्धर और महारथी वीर महान् अस्त्रोंका प्रयोग करते हुए अपने भयानक बाणोंद्वारा असंख्य मनुष्यों
sañjaya uvāca | narāśvanāgān amitān nijaśaghnatuḥ parasparaṃ cāpi mahārathau nṛpa |
قال سَنجايا: أيها الملك، إنَّ هذين الفارسين العظيمين على العربة، وهما من أمهر الرماة وأشدّهم بأسًا، أطلقا مقاذيفهما المهيبة، وبسهامٍ مرعبةٍ أبادا أعدادًا لا تُحصى من الرجال والخيول والفيلة؛ وفي لهيب المعركة نفسه كان كلٌّ منهما يضرب الآخر مرارًا وتكرارًا.
संजय उवाच
The verse highlights the moral cost of war: even the highest martial excellence, when driven by enmity, results in massive collateral destruction—men, horses, and elephants perish alongside the duelists’ mutual wounding.
Sañjaya reports to the king that two elite chariot-warriors are fighting fiercely, deploying powerful weapons and raining arrows that kill innumerable troops and animals, while simultaneously injuring one another in close contest.