देवब्रह्मनृपर्षीणां गणा: पाण्डवतो5भवन्
devabrahmanṛparṣīṇāṁ gaṇāḥ pāṇḍavato 'bhavan, rājan; devarṣi-brahmarṣi-tathā rājarṣīṇāṁ samudāyaḥ pāṇḍuputra-arjunasya pakṣe 'bhavat. tumburu-ādi gandharvāḥ, prādhāyāḥ (prādhāyāṁ) munitaś ca utpannā gandharvāḥ, apsarasāṁ samudāyaś ca arjunasyaiva ore 'bhavat.
قال سنجيا: «يا أيها الملك، إن جموع الآلهة والبراهمة والملوك والريشيين كانت في صفّ الباندافا. وإن جماعات الريشيين الإلهيين، وريشيي براهما، والريشيين الملوك مالت إلى أرجونا ابن باندو. وتمبورو وسائر الغندهرفا، والغندهرفا المولودون من برادها والناسِك، وكذلك مجامع الأبساراس—كلّهم اصطفّوا إلى جانب أرجونا.»
संजय उवाच
The verse frames the battle’s moral axis: the alignment of gods, sages, and celestial beings with Arjuna signals perceived dharmic legitimacy. It suggests that righteous conduct and rightful cause attract cosmic support, while adharma stands increasingly isolated.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that various exalted beings—gods, brahmins, kings, seers, Gandharvas (including Tumburu), and Apsarases—are gathered in support of the Pāṇḍavas, specifically favoring Arjuna’s side in the ongoing war.