ते कर्ण समपद्यन्त हृष्टरूपा: समन्ततः । शत्रुओंको तपानेवाले वीर! असुर, यातुधान और गुह्मक--ये सब ओरसे प्रसन्नचित्त हो कर्णके ही पक्षमें आ गये थे
te karṇa samapadyanta hṛṣṭarūpāḥ samantataḥ | śatrūṇāṃ tāpanāya iva vīra! asurā yātudhānā guhyakāś ca sarvataḥ prasannacittāḥ karṇasyaiva pakṣe samāgatāḥ ||
قال سانجيا: ثم إنهم أتوا إلى كارṇa من كل جانب، ووجوههم مشرقة بالسرور. يا أيها البطل الذي يُلهب الأعداء! كأنهم عازمون على إحراق الخصوم، اجتمع الأسورا والياتودهانا والغوهيَكَة—وقلوبهم فرِحة—في صفِّ كارṇa وحده. ويُبرز هذا المشهد كيف أن نشوة الحرب قد تدفع حتى القوى غير البشرية إلى اختيار بطلٍ تتبعه، فتشتدّ المفارقة بين البطش المحض والقضية المؤيَّدة بالدارما.
संजय उवाच
The verse highlights how war can attract forces driven by power and destruction, not necessarily by dharma. It invites reflection on the difference between gaining support through might and gaining legitimacy through righteousness.
Sañjaya reports that various non-human groups—Asuras, Yātudhānas, and Guhyakas—arrive from all directions and align themselves with Karṇa’s faction, appearing delighted and eager to harm the enemy.